Arthur Hayes twierdzi, że amerykańska branża ubezpieczeniowa już jest niewypłacalna, jeśli wycenić powiązane z AI zadłużenie według wartości rynkowej. Teza opiera się na strukturach reasekuracji typu captive, które bezwartościowe obietnice wykazują jako rzeczywisty kapitał.
Biegły księgowy Thomas Gober, publikujący za pośrednictwem analityka Nicka Nemetha, wykrył 1,54 bln dolarów reasekuracji w podmiotach powiązanych wobec 657 mld dolarów nadwyżki kapitałowej. Po odjęciu tej reasekuracji 29 z 30 największych amerykańskich ubezpieczycieli jest technicznie niewypłacalnych.
Trzy firmy captive z Vermont, które przeanalizował Gober, miały zaledwie 3,7% aktywów potrzebnych do pokrycia łącznych zobowiązań.
Co się stanie, jeśli ma rację?
Nic się nie zmieni, dopóki nikt nie podda weryfikacji bazowych umów. Jak argumentuje Hayes w swoim newsletterze, zapalnikiem mogłaby być fala obniżek ratingów zadłużenia związanego z centrami danych AI.
Ubezpieczyciele mają już coraz większy udział w rynku zadłużenia związanego z centrami danych AI. To sprawia, że ich wypłacalność zależy od tego, czy laboratoria AI będą nadal kupować moc obliczeniową.
Fundusze private credit już raz w tym roku ograniczyły wypłaty dla inwestorów. Ten sygnał ostrzegawczy wiąże się z tym samym napięciem wokół zadłużenia private credit, z którym mierzą się teraz ubezpieczyciele.
Stanowe fundusze gwarancyjne mają zabezpieczać klientów upadłych ubezpieczycieli, ale wypłaty są ograniczone do około 250–300 tys. dolarów na polisę. Fundusze te finansują działający ubezpieczyciele, z których wielu opiera się na tym samym modelu reasekuracji.
Emeryci posiadający renty dożywotnie od tych ubezpieczycieli mogą ponieść realne straty, jeśli reasekuracja stanowiąca zabezpieczenie jest tak niewielka, jak opisano.
Mówiąc najprościej…
To łańcuch domina, a pytanie brzmi: co się stanie, jeśli przewróci się pierwsze?
Ubezpieczyciele stosowali sztuczki księgowe, by ich rezerwy wyglądały na większe, niż są w rzeczywistości. Jeśli firmy zajmujące się AI ograniczą zakupy mocy obliczeniowej, kredyty zaciągnięte na budowę tych centrów danych zostaną zdegradowane, a ubezpieczyciele posiadający ten dług nagle będą potrzebować więcej realnych pieniędzy, niż faktycznie mają.
Wtedy sztuczka wyjdzie na jaw. Niektóre fundusze pożyczek prywatnych już wykazują podobne oznaki napięć — to sygnał ostrzegawczy, że coś takiego może się wydarzyć.
Jeśli ubezpieczyciel upadnie, siatka bezpieczeństwa jest słaba: fundusze gwarantowane przez rząd pokrywają tylko od 250 000 do 300 000 dolarów na polisę, a są finansowane przez innych ubezpieczycieli, którzy mogą być równie narażeni.
W efekcie to zwykli ludzie posiadający renty emerytalne mogą zostać z tymi stratami.
Może to brzmieć znajomo, bo dokładnie to wydarzyło się podczas załamania rynku nieruchomości w 2008 roku, na którym oparto film „The Big Short”.
Co więcej, Steve Eisman, jeden z prawdziwych inwestorów przedstawionych w „The Big Short”, wystąpił w podcaście, by omówić właśnie te badania. Nazwał je „powoli dojrzewającym skandalem, który pewnego dnia może przerodzić się w wielki kryzys finansowy”.
Jakie będą skutki dla Bitcoina?
Pozostają dwa możliwe scenariusze. Regulatorzy pozwalają ubezpieczycielom upaść i biorą na siebie konsekwencje albo rząd interweniuje, by do tego nie dopuścić.
Hayes już wcześniej przedstawiał ten sam argument. Powiązał obronę jena przez Fed ze świeżym zastrzykiem płynności w dolarach. Porównał też wykup obligacji skarbowych przez Bessenta do planu działania Yellen z 2023 roku.
Ta logika powtarza się również tutaj. Niezależnie od tego, czy rząd ratuje ubezpieczycieli, czy bezpośrednio kupuje moc obliczeniową AI, w obu przypadkach podaż pieniądza rośnie. Hayes uważa, że taki wzrost jest korzystny dla Bitcoina (BTC).
To, czy Hayes ma rację, zależy od informacji, które regulatorzy od lat utrzymują w tajemnicy. Jeśli luka jest choćby ułamkiem tej, o której mówią księgowi śledczy, konsekwencje wykraczają daleko poza rynki kryptowalut.
Źródło: BeInCrypto
