Przez większą część pierwszej dekady swojego istnienia stablecoiny funkcjonowały w świecie kryptowalut, pozostając na giełdach jako rezerwa środków między transakcjami. Ich podaż wzrosła z 27 miliardów dolarów pod koniec 2020 roku do ponad 300 miliardów obecnie.
Znaczna część tego wzrostu odbywa się dziś poza arkuszem zleceń. Same przepływy transgraniczne do USA wynoszą łącznie prawie 127 miliardów dolarów miesięcznie, a w ubiegłym roku firmy rozliczyły płatności B2B w stablecoinach o wartości 226 miliardów dolarów — wynika z danych Artemis Analytics.
Rozwój ten przyciągnął uwagę instytucji, którym zagrażał. Organizacje bankowe naciskały na Kongres, by zakazał firmom kryptowalutowym wypłacania nagród za utrzymywanie sald w stablecoinach, argumentując, że token przynoszący odsetki to w istocie depozyt pod inną nazwą.
Lobbing nie odstraszył nowych graczy. Visa, BlackRock, Google i DoorDash poparły Open USD — stablecoina, którego premiera planowana jest na ten rok — na rynku wciąż zdominowanym przez Tether i Circle.
Banki zaczęły więc zadawać inne pytanie: czy potrzebują własnego coina, choćby po to, by bronić pozycji, którą już zajmują.
BeInCrypto rozmawiało z ekspertami z Triple-A, ChangeNOW, Infinia, StraitsX i innych firm o tym, co zmieniło się w 2026 roku i czy własny coin banku rzeczywiście się opłaca klientom.
Banki przestały się przyglądać
Zmiana jest widoczna w ostatnich inicjatywach. 1 września 21 instytucji finansowych, w tym Bank of America, Citi, Goldman Sachs i Deutsche Bank, zobowiązało się do utworzenia nowej spółki w drugiej połowie 2026 roku, która będzie emitować stablecoina.
Grupa planuje wprowadzić token dolarowy w pierwszej połowie 2027 roku, a następnie jego wersję euro, i deklaruje, że produkt będzie zgodny z ustawą GENIUS Act oraz rozporządzeniem MiCA.
Konsorcjum nie jest osamotnione. W maju SoFi Bank udostępnił swojego stablecoina, SoFiUSD, prawie 15 milionom użytkowników w swojej aplikacji — pięć miesięcy po uruchomieniu go dla klientów korporacyjnych. JPMorgan, którego nie ma wśród 21, prowadzi swój token depozytowy JPMD w sieci Base.
W Hongkongu HSBC planuje uruchomić stablecoina denominowanego w dolarach hongkońskich (HKD) w drugiej połowie 2026 roku. W tym roku coś się zmieniło i trud związany z emisją stablecoina zaczął się opłacać.
Tianwei Liu, dyrektor generalny i współzałożyciel StraitsX, instytucji płatniczej kategorii Major Payment Institution (MPI), licencjonowanej przez singapurski Urząd Monetarny (MAS), twierdzi, że rok 2026 jest punktem zwrotnym dla stablecoinów: większa jasność regulacyjna i ich upowszechnienie wśród instytucji sprawiają, że coraz trudniej ignorować koszt pozostawania poza tym rynkiem.
„Dla banków emisja stablecoina to sposób na utrzymanie się w obiegu, gdy ewoluuje podstawowa infrastruktura płatnicza”.
Liu wyjaśnił, że koncepcja „kanapki ze stablecoinem” dobrze obrazuje tę szansę. W praktyce stablecoin znajduje się pomiędzy dwoma systemami płatności fiducjarnych i łączy je.
Użytkownik i sprzedawca nie muszą bezpośrednio posiadać stablecoina ani z niego korzystać; może on działać w tle jako aktywo rozliczeniowe, dzięki czemu transakcja jest szybsza i tańsza.
Dodał, że wywiera to presję na przychody tradycyjnych banków, zwłaszcza z tytułu płatności transgranicznych. Nie musi to jednak stanowić poważnego zagrożenia dla samych banków.
Ianai Urwicz, współzałożyciel i dyrektor generalny Infinia, szacuje, ile banki mogą stracić.
„W 2025 roku globalne płatności B2B w stablecoinach wzrosły o 733% rok do roku, osiągając wartość 226 mld dolarów. To dowód na to, że korporacyjni skarbnicy aktywnie omijają tradycyjne sieci bankowości korespondencyjnej, by uniknąć wielodniowych opóźnień w rozliczeniach i wysokich kosztów przewalutowania. Stanowi to bezpośrednie zagrożenie odpływem depozytów: najnowsze dane pokazują, że w ciągu najbliższych trzech lat nawet 1 bln dolarów depozytów bankowych na rynkach wschodzących może zostać przeniesione do stablecoinów.”
Według Urwicza tradycyjne banki zdają sobie sprawę, że pozostając na uboczu, oddają najcenniejsze zasoby płynności korporacyjnej, relacje z działami skarbu oraz przychody z opłat transakcyjnych regulowanym innowatorom działającym w łańcuchu bloków.
Dwaj inni eksperci przypisali tę zmianę ustawie GENIUS.
Vincent Chok, dyrektor generalny i współzałożyciel First Digital, mówi, że banki czekały, aż regulatorzy otworzą im drogę do udziału.
„Prawo się zmieniło. Ustawa GENIUS dała bankom zbiór jasnych zasad tam, gdzie wcześniej panowała niepewność, określając, czym jest stablecoin i jakie wymogi trzeba spełnić przed jego emisją… Drugim powodem jest skala. W pierwszym kwartale 2026 roku wartość transakcji stablecoinami przekroczyła 28 bilionów dolarów. Rozliczano je w sieciach, nad którymi banki historycznie miały ograniczoną kontrolę lub w których miały niewielki udział. Gdy pieniądze przepływają na taką skalę poza kontrolą banków, trudno to ignorować.”
Alex Witt, partner generalna-założycielka Verda Ventures, zgadza się, że ustawa otworzyła bankom drzwi.
„GENIUS wyznaczyła federalne ramy prawne emisji, a rynek pokazał bankom, ile kosztuje zwlekanie… Zagrożenie tkwi w spreadzie. Stablecoiny ujawniły, jak kruchy jest model depozytów nieoprocentowanych, dlatego spór o oprocentowanie w ramach ustawy CLARITY nigdy nie dotyczył ochrony konsumentów.”
Emisja własnej monety pozwala bankom czerpać zyski z rezerw. Tymczasem dane ze Stablescape, działającego na bieżąco indeksu firm stablecoinowych prowadzonego przez Verda Ventures, sugerują, że branża wchodzi w fazę konsolidacji. Liczba nowych emitentów spadła o 7% w 2025 roku, a od początku tego roku zmniejszyła się już o 34%.
Perspektywa klienta
Argumenty przemawiające za bankami są dość jasne. Stablecoin pozwala im czerpać zyski z rezerw, utrzymać klientów korporacyjnych i pozostać w obiegu, nad którym nie mają już kontroli. Argumenty przemawiające za klientem są mniej oczywiste.
Firma, która zamienia rachunek bankowy na token emitowany przez bank, nie kupuje wyłącznie szybkości. Zamienia jeden zestaw zabezpieczeń na inny, a w grę wchodzą niemałe kwoty.
W przypadku firmy, która trzyma 1 mln USD na koncie bankowym na płatności dla dostawców, wszystko sprowadza się do dwóch kwestii: ile token pozwala zaoszczędzić przy wysyłaniu pieniędzy i jaka ochrona przestaje obowiązywać w chwili, gdy środki opuszczają konto depozytowe?
Witt wyznacza granicę.
„Warto przenieść środki, gdy dostawcy są za granicą, a czas rozliczenia zamraża kapitał obrotowy. W łańcuchu bloków te 1 mln USD obraca się kilka razy dziennie, zamiast leżeć na koncie z góry zasilonym przez trzy dni. Jeśli dostawcy są w kraju, a płatności idą przez ACH, nie warto. Rezygnujesz z ochrony, bo stablecoin bankowy nie jest depozytem: nie obejmuje go ubezpieczenie FDIC, zgodnie z obecnymi przepisami nie przynosi odsetek, a emitent może zamrozić i spalić tokeny. W zamian za szybkość tracisz odsetki i ubezpieczenie. Warto to zrobić w przypadku środków, które są w ruchu, ale nie tych, które leżą na koncie.”
To, ile pozwala zaoszczędzić ta szybkość, zależy od tego, dokąd trafiają pieniądze. Poproszony o omówienie rzeczywistej płatności międzynarodowej, Eric Barbier, dyrektor generalny Triple-A, globalnej instytucji płatniczej, wybrał przykład z własnego portfela klientów.
„Weźmy afrykańskiego dealera samochodowego, który płaci japońskiemu eksporterowi za pojazdy — to rzeczywisty przypadek jednego z naszych klientów. Tradycyjny międzynarodowy przelew bankowy może kosztować 3–5%, jeśli uwzględnić marże kursowe i opłaty pośredników, a jego realizacja może potrwać kilka dni roboczych. Korzystając z infrastruktury stablecoinowej, środki w dolarowym stablecoinie mogą dotrzeć w ciągu kilku minut, a eksporter otrzyma jeny (JPY) w Japonii. Przy płatności w wysokości 100 000 USD obniżenie całkowitego kosztu poniżej 1% może przynieść oszczędności rzędu kilku tysięcy dolarów.”
Oszczędności są realne. To, dokąd trafiają, to już inna sprawa. Bernardo Brites, współzałożyciel i prezes Trace Finance, przekonuje, że emisja tokena to łatwiejsza połowa zadania.
„Emisja tokena jest łatwa; o oszczędnościach klienta tak naprawdę decyduje to, czy po drugiej stronie mamy lokalne rozliczenia walutowe i płatnicze. Obsługujemy miesięcznie przepływy o wartości ponad miliarda dolarów dla kilku dużych firm, a nasza marża to pojedynczy, jawnie określony spread, ponieważ kontrolujemy obie strony transakcji: cyfrowego dolara i lokalną infrastrukturę płatniczą. Stablecoin emitowany przez bank, który nie ma takiej lokalnej infrastruktury, po prostu przekazuje korzyści finansowe partnerowi, który ją posiada. Obawy BIS dotyczące interoperacyjności sprowadzają się w gruncie rzeczy do tej samej luki, przedstawionej jako problem techniczny.”
Czy token może opuścić bank?
Każdy bank w konsorcjum może wyemitować token. Trudniejsze pytanie brzmi: czy token może opuścić bank.
Nawet BIS, który podaje w wątpliwość, czy stablecoiny jakiegokolwiek rodzaju mogą już pełnić funkcję pieniądza, i opowiada się zamiast nich za tokenizowanymi depozytami, dostrzega tę samą lukę w interoperacyjności w rozwiązaniach, które banki stworzyły do tej pory.
Podczas wystąpienia w Jackson Hole 28 sierpnia dyrektor generalny Pablo Hernández de Cos powiedział, że wiele z tych rozwiązań działa na zamkniętych platformach lub trafniej można je opisać jako stablecoiny emitowane przez banki, a takie tokeny mają wiele tych samych wad co istniejące stablecoiny. Token, który można rozliczyć w obrębie jednego banku, stanowi tylko połowę infrastruktury płatniczej.
Tim Stanyakin, dyrektor ds. rozwoju w ChangeNOW, wyjaśnił, że banki już współpracują za pośrednictwem istniejącej infrastruktury płatniczej i rozliczeniowej.
Pytanie brzmi, czy ich stablecoiny rozszerzą tę interoperacyjność, czy też stworzą nowe, zamknięte ekosystemy cyfrowego pieniądza.
„Stablecoiny zabezpieczone przez banki mogłyby zapewnić użytkownikom coś, co już znają: zaufaną instytucję stojącą za ich cyfrowym pieniądzem i jaśniejsze możliwości dochodzenia roszczeń na drodze regulacyjnej. Jednak ich rzeczywista wartość będzie zależeć od tego, co użytkownicy będą mogli zrobić z tymi tokenami poza bankiem, który je emituje.”
Łatwo sobie wyobrazić, jak może dojść do niepowodzenia.
„Jeśli stablecoin Banku A nie będzie mógł bezproblemowo współdziałać z tokenem Banku B, publicznymi blockchainami ani innymi aktywami cyfrowymi, ryzykuje, że stanie się niewiele więcej niż cyfrową wersją tego samego rozdrobnionego systemu płatności. Ostatecznie użytkowników będzie mniej obchodzić, kto emituje monetę, a bardziej to, gdzie mogą jej użyć, jak łatwo mogą ją przesłać i jak szybko mogą wymienić ją na inne formy cyfrowego pieniądza.”
Chok z First Digital wskazuje na dwie przeszkody: akceptację i regulacje.
„Konkurencyjny bank lub zewnętrzna aplikacja płatnicza musi być gotowa do przechowywania tokena emitowanego przez rywala. To decyzja biznesowa, a nie techniczna… Drugą przeszkodą są regulacje. Banki podlegają różnym przepisom w różnych krajach, a obecnie nie ma powszechnie uzgodnionych ram regulacyjnych dla stablecoinów w różnych jurysdykcjach.”
Przedstawiciel firmy wspomniał, że dopóki nie nastąpi większe ujednolicenie zasad dotyczących akceptacji komercyjnej i ram regulacyjnych, token działający wyłącznie w banku, który go wyemitował, nie może stać się prawdziwą infrastrukturą płatniczą.
Witt twierdzi, że problemem wcale nie jest sam token.
„Problem polega na tym, że token jest zamienny, a tożsamość, która się za nim kryje, już nie: zgodnie z proponowanymi przepisami GENIUS instytucja otrzymująca środki może polegać na weryfikacji KYC nadawcy tylko wtedy, gdy podlega on regulacjom federalnym, więc każdy transfer poza obręb regulacji wymaga ponownej weryfikacji.”
Korytarze już mają dolara
Podczas gdy konsorcjum opracowuje statut, niezależni gracze już działają. 16 września Circle uruchomiło publiczną sieć główną Arc — sieć warstwy 1, w której opłaty uiszcza się w USDC.
Wśród walidatorów są między innymi BlackRock, Visa, Mastercard, Standard Chartered i DTCC. Uruchomienie Open USD planowane jest jeszcze w tym roku; do podziału dochodów z rezerw ma się włączyć ponad 140 partnerów. A USDT Tethera, którego wartość wynosi około 183 mld dolarów, jest większy niż wszystkie pozostałe stablecoiny razem wzięte — według danych z połowy września.
Źródło: BeInCrypto
