Bitcoin Magazine
Co warto zachować: Ruptura na pozostałościach, rozkład i dylemat kolekcjonera
W 1915 roku Kazimir Malevich powiesił czarny kwadrat na ścianie galerii i nazwał go punktem zerowym malarstwa – końcem obrazu, przedstawionym jako obraz. Nieco ponad wiek później czarny kwadrat powraca w Pozostałości, ale tym razem jako konsekwencja, a nie stwierdzenie. Jeśli kolekcjoner jednego z tych dzieł artysty Ruptura nic nie zrobi, odpowiedź na łańcuchu polega na tym, że czarny kwadrat zostanie dla niego wygenerowany, piksel po pikselu, blok po bloku, aż nic nie pozostanie z obrazu.
Pozostałości to seria czterech hybrydowych dzieł, w których obraz i związany z nim ordinal są strukturalnie powiązane. Każda inskrypcja zawiera dokładnie 210 000 pikseli – liczbę bloków wydobytych w epoce halvingu bitcoina. Zaczynając od następnego halvingu w kwietniu 2028 roku, inskrypcja zaczyna się rozkładać w czasie rzeczywistym: jeden piksel umiera za każdy blok, który sieć wydobywa. Jedynym sposobem na zatrzymanie tego jest ukrycie pod powierzchnią fizycznego obrazu – unikalny kod alfanumeryczny, który można odzyskać tylko poprzez zniszczenie znaczącej części dzieła, która następnie musi być wpisana jako „dziecko” ordynalnego, aby na stałe zatrzymać rozkład. Zachowaj obraz, a obraz na blockchainie zostanie skonsumowany. Uratuj inskrypcję, a obraz zostanie na zawsze zraniony. Kolekcjoner nie może pozostać bierny. Bezczynność sama w sobie jest wyborem, a blockchain bitcoina sprawia, że oba wyniki są trwałe.
Historia sztuki jest pełna zniszczenia używanego jako gest. Robert Rauschenberg zatarł rysunek de Kooninga w 1953 roku i oprawił nieobecność. Banksy nakarmił Dziewczynka z balonem przez niszczarkę ukrytą w swojej własnej ramie w momencie, gdy aukcja zakończyła się w Sotheby’s. A w 2016 roku, Sun Yuan i Peng Yu uwięzili przemysłowego robota w Guggenheimie i dali mu jedno zadanie: zamiatać krwistoczerwoną ciecz, która nieustannie gromadziła się wokół jego podstawy, z powrotem do siebie, bezsensowny akt samodzielnej konserwacji, który wykonywał przez trzy lata, widocznie zwalniając, aż w końcu się zatrzymał.Nie mogę się powstrzymać może być najsmutniejszą maszyną, jaka kiedykolwiek została zbudowana. Jest również bliskim przodkiem Pozostałości: oba dzieła działają na zegarze i oba sprawiają, że widownia obserwuje coś, co rozkłada się w czasie rzeczywistym. Ale podczas gdy los robota był przesądzony przez jego programowanie, Pozostałości pozostawia wynik nieopisany. Zniszczenie tutaj nie jest spektaklem wykonywanym przez artystę. To zarządzanie wymagane od kolekcjonera.
Rupture (ur. 1993, Szwajcaria) to samouki artysta mieszkający w Meksyku. W przestrzeni sztuki cyfrowej stworzył jedno z najbardziej zbieranych dzieł artystycznych dotyczących Bitcoina, serię Persona (750 prac, 2024–2025), obok wcześniejszych prac na Ethereum; był również jednym z pierwszych artystów, którzy wydali prace na Solanie. Jego praktyka fizyczna sięga jeszcze dalej: wystawia międzynarodowo od 2016 roku, z prezentacjami w Museum Halle Saint-Pierre w Paryżu, Art Basel Miami, 2. Triennale Sztuki Wizjonerskiej Samouków w Belgradzie oraz nominacją do Prix Suisse d’Art Brut, malarstwo figuratywne oparte na gęstym, obsesyjnym tworzeniu znaków i naleganiu na nieodwracalność. Remains to miejsce, w którym te dwie ścieżki się krzyżują: malarstwo i blockchain związane w jedne obiekty, każdy niekompletny bez drugiego.
Bitcoin to najbardziej znaczący system trwałości stworzony w erze cyfrowej. Jego architektura zakłada, że to, co jest zapisane, nie może zostać utracone.Pozostałości traktuje to założenie na tyle poważnie, aby je przetestować — i w ten sposób zmusza do rozrachunku z fundamentalną asymetrią między kulturą fizyczną a cyfrową: jedna zapomina z natury, druga zapisuje na stałe, niezależnie od intencji.
Usiadłem z Rupture przed wystawą, aby porozmawiać o rozkładzie jako medium, o koledze jako niechcianym uczestniku i o tym, co kosztuje uratowanie czegokolwiek.
BMAG: Zacznijmy od mechanizmu, ponieważ jest on podstawą całej serii. Każdy komponent cyfrowy zawiera dokładnie 210 000 pikseli – liczba bloków w epoce halvingu Bitcoina – a począwszy od halvingu w kwietniu 2028 roku, jeden piksel umiera za każdy blok, który sieć wydobywa. Omów, jak doszedłeś do tej struktury. Czy koncepcja pojawiła się najpierw, a matematyka przyszła później, czy liczba 210 000 zasugerowała tę pracę?
Ruptura: Koncepcja istniała zanim jakiekolwiek elementy powstały. Dużo myślałem o trwałości, szczególnie w odniesieniu do mediów cyfrowych. Bitcoin postrzegany jest jako najbardziej trwały i niezmienny zapis, jaki ludzkość stworzyła, a Ordinals były reklamowane na dokładnie tej tezie – prawdziwie trwała warstwa przechowywania, w przeciwieństwie do NFT na innych łańcuchach z ich zepsutymi linkami i plikami siedzącymi na czyimś serwerze. Persona, moja pierwsza seria na Ordinals, przyjęła tę obietnicę. W Remains chciałem to odwrócić.
Myślę, że jest coś pięknego w nietrwałości. Żyjemy w momencie, w którym ruchy takie jak transhumanizm chcą to zaprojektować, i rozumiem ten impuls, ale argumentowałbym przeciwnie: życie straciłoby sens, gdyby było wieczne. To samo dotyczy sztuki. Tybetańscy mnisi spędzają tygodnie na budowaniu mandali z piasku, a potem ją zamiatają – rozpad staje się częścią dzieła.
Więc postanowiłem stworzyć dzieło cyfrowe, które będzie konsumowane przez własny metabolizm Bitcoina. Stąd struktura w zasadzie złożyła się sama. Najbliższym analogiem on-chain do umierającego piksela był blok wydobywany – dyskretne, nieodwracalne zdarzenie, które ma miejsce mniej więcej co dziesięć minut, na zawsze. Połączyłem je jeden do jednego. Epoka to 210 000 bloków, co oznaczało, że obraz musiał mieć 210 000 pikseli. Matematyka podążała za koncepcją.
BMAG: „wyłącznik awaryjny” jest ukryty pod farbą na fizycznym obrazie. Aby odzyskać kod, który zatrzymuje rozkład, kolekcjoner musi zniszczyć znaczną część fizycznego dzieła – a następnie wpisać to jako dziecko Ordinal. Czy malowałeś je inaczej, wiedząc, że powierzchnia jest również rodzajem skarbca? Bardzo tabu jest dotykanie (lub cięcie) obrazu (pozaLucio Fontana).
Ruptura: Starałem się podejść do tych obrazów tak, jak podchodziłbym do każdego innego obrazu. Jedyną prawdziwą różnicą jest to, że musiałem zacząć od kodu. Każdy z nich był napisany na papierze, zalaminowany i zapieczętowany w centrum panelu pod warstwami pasty modelarskiej i gesso. Dopiero wtedy mogło rozpocząć się malowanie. Więc sekret jest dosłownie pierwszą warstwą. Wszystko inne leży na wierzchu.
Jeśli chodzi o tabu – myślę, że większość z nas, w tym ja, jest uwarunkowana, by przypisywać znacznie wyższą wartość obiektowi fizycznemu. Obraz wydaje się niezastąpiony w sposób, w jaki inskrypcja nie jest, nawet gdy inskrypcja jest rzadsza. To uwarunkowanie sprawia, że koncepcja działa. Tabu nadaje aktowi zniszczenia emocjonalny ciężar, a ten ciężar to coś, z czym kolekcjoner musi się zmierzyć.
Celowo zostawiłem to otwarte. Nie mówię nikomu, jaka jest właściwa decyzja. Kolekcjoner stawia czoła pytaniu o wartość i trwałość i odpowiada na nie samodzielnie – publicznie, i tylko raz.
BMAG: Istnieje linia zniszczenia w sztuce – Rauschenberg zacierający de Kooninga, maszyna samodestrukcyjna Tinguely'ego w MoMA, niszczarka Banksy'ego w Sotheby’s. A ostatnio, gest „spalić fizyczny, aby wybić cyfrowy”, który pojawił się podczas początkowego boomu NFT. Remains wydaje się być odpowiedzią na ten ostatni przypadek: w twojej pracy zniszczenie nie jest spektaklem, który artysta wykonuje – to odpowiedzialność, którą dziedziczy kolekcjoner. Gdzie się lokujesz w tej linii, i co twoim zdaniem poszło nie tak w erze spalania, aby wybijać?
Zniszczenie: Lubię myśleć o zniszczeniu jako integralnej części tworzenia. Jasper Johns zniszczył prawie wszystko, co stworzył przed 1954 rokiem, aby móc zacząć od nowa. Agnes Martin zrobiła to samo, więcej niż raz. Dlatego artyści kwestionujący cenną wartość obiektu sztuki nie są niczym nowym. I myślę, że ta cenną wartość jest dziedziczona – obiekty sztuki wchłonęły aurę, która kiedyś należała do relikwii. Teraz, gdy towary są najbliższym, co mamy do religii, otwarcie obrazu może być naszą wersją profanacji. I dokładnie dlatego ma to znaczenie.
Mechanika spalania w celu wybicia traktuje fizyczność jako powłokę. Spaliłeś obraz, aby „ulepszyć” go w token, zniszczenie zostało sfilmowane, a spektakl był marketingiem. Co moim zdaniem poszło źle, to to, że nic nie było tak naprawdę na szali. Zniszczyłeś coś, aby zdobyć coś, co rynek cenił bardziej. To bardziej transakcja niż ofiara.
W Remains nie ma wersji, w której wychodzisz na plus. Kolekcjoner już posiada obie połówki, a zniszczenie nie produkuje nic nowego, tylko decyduje, którą stratę zaakceptować. Strata działa na Bitcoinie – systemie stworzonym do pamiętania, przekształconym w silnik zapomnienia.
BMAG: Tekst prasowy mówi, że kolekcjoner nie może pozostać bierny – że brak działania jest sam w sobie wyborem. To silna zasada idei bitcoina. Samodzielne przechowywanie działa w ten sam sposób: trzymaj swoje klucze, a nic nie robienie może być być może najlepszym wynikiem. Czy zamierzałeś stworzyć jakąś parabolę przechowywania, czy równoległość pojawiła się później? Tworzenie sztuki może czasami być nieliniowe i nie widzimy połączeń w kolejności.
Ruptura: Równoległość przyszła mi do głowy dopiero po tym, jak dzieło istniało. I co zabawne, Remains właściwie odwraca tę zasadę. W samodzielnym przechowywaniu nic nie robienie to bezpieczny ruch, podczas gdy w przypadku Remains nic nie robienie to to, co zabija połowę dzieła.
Ale głębsza rzecz jest taka sama w obu przypadkach. Jesteś sam. Nie ma instytucji za tobą, żadnej linii wsparcia, nikogo, kto podejmie decyzję za ciebie lub cofnąć ją później. System po prostu rejestruje to, co robisz, i nie ma wyjątków.
Większość ludzi nigdy nie posiadała niczego w takich warunkach. Bitcoinowcy mieli. Myślę, że dlatego zazwyczaj szybciej rozumieją tę pracę – wiedzą, jak to jest być jedyną osobą odpowiedzialną za coś, czego nie można cofnąć.
BMAG: Przy następnym halvingu zegar rozkładu zaczyna tykać dla każdej nieuratowanej pracy. Każdy może obserwować inskrypcje na łańcuchu, gdy się zmieniają. Czy ukończony czarny kwadrat to nieudanyPozostałości, czy najuczciwsza wersja dzieła?
Ruptura: To zdecydowanie nie jest nieudany Remains. To kawałek doprowadzony do jednego z jego logicznych wyników. Praca nigdy nie miała być tylko obrazem – to obraz plus decyzja, a czarny kwadrat to to, jak wygląda jedna z tych decyzji. Oznacza to, że kolekcjoner wybrał obraz, czy to z przekonania, czy z paraliżu, a łańcuch trzyma paragon: 210 000 potwierdzeń jednego wyboru, zastosowanego blok po bloku przez cztery lata. Nie znam innego dzieła sztuki, które dokumentuje decyzję swojego właściciela na takim poziomie.
A potem jest analog Malevicha, od którego zaczęliście. On ogłosił punkt zerowy malarstwa. Remains dociera do czarnego kwadratu zamiast zaczynać od niego – blok po bloku, z wyjściem dostępnym przez cały czas. Nie wiem, który z czterech kawałków tam się skończy, jeśli w ogóle. To jedyna część pracy, której nie mogę określić.
BMAG: Dla kogoś stojącego przed tymi czterema obrazami na wystawie – kogoś, kto zna bitcoin jako wskaźnik cenowy, ale nigdy nie myślał o tym, ile naprawdę kosztuje trwałość – o czym chcesz, aby pomyśleli po wyjściu?
Źródło: BitcoinMagazine
