Dowód przechowywania (Proof-of-Storage) to podejście, w którym uczestnicy sieci przydzielają miejsce na dysku do przechowywania danych innych użytkowników, tworząc rozproszoną chmurę przechowywania. W przeciwieństwie do klasycznego wydobywania, użytecznym zasobem tutaj nie jest moc obliczeniowa, ale gwarantowane i weryfikowalne zachowanie plików. Sieć okresowo sprawdza, czy opiekun rzeczywiście posiada powierzone mu dane, i przyznaje nagrodę za prawidłowe wykonanie tej pracy.
Ten mechanizm stanowi podstawę zdecentralizowanych systemów przechowywania. Pliki są dzielone na części, szyfrowane i rozdzielane pomiędzy wiele niezależnych węzłów, więc utrata lub rozłączenie jednego uczestnika nie prowadzi do utraty informacji. Zwiększa to odporność na błędy i zmniejsza zależność od jednego scentralizowanego dostawcy.
Kluczowe właściwości
- użyteczna praca: zasób jest wydawany na przechowywanie rzeczywistych danych, a nie na "bezczynne" obliczenia;
- regularne kontrole kryptograficzne, że opiekun ma pliki;
- zachęty ekonomiczne do utrzymania dostępności i zachowania danych.
Dowód przechowywania jest często łączony z innymi mechanizmami, które potwierdzają prawidłowe dostarczenie danych na żądanie. Razem umożliwia to budowanie niezawodnego zdecentralizowanego przechowywania, w którym użytkownicy płacą za miejsce, a właściciele dysków zarabiają nagrodę za dostarczany zasób.
