Bitcoin Magazine
Koniec ery zamkniętego źródła jest bliski: niejasność nigdy nie była bezpieczeństwem
W ciągu ostatnich kilku dni osoby, które starały się wszystko zrobić poprawnie, straciły swoje Bitcoiny. Kupiły szanowany sprzętowy podpisywacz, wygenerowały seed offline za pomocą tego urządzenia i zaufały mu, że zrobi jedną rzecz, do której podpisywacz jest stworzony: wygeneruje liczbę, której nikt inny nie może odgadnąć. Coldcard tego nie zrobił. Guard preprocesora, który sprawdzał niewłaściwą rzecz, cicho przekierował generację seeda do słabego programowego PRNG (pseudolosowego generatora liczb), Yasmarang MicroPythona, zamiast do źródła entropii sprzętowej. W niektórych modelach efektywna entropia spadła do około 40 bitów. Wada została wydana w marcu 2021 roku i przez ponad pięć lat znajdowała się w publicznie dostępnym oprogramowaniu układowym. Napastnicy przejęli 500 adresów, zanim ktokolwiek zrozumiał dlaczego; w ciągu kilku dni liczba adresów według Galaxy Research osiągnęła 4,585 i prawie 90 milionów dolarów; atak trwa nadal w dniu publikacji tego artykułu.
Założeniem Coinkite, z szerokim poparciem na X, jest to, że ktoś użył AI do przeszukania publicznie dostępnego oprogramowania układowego w celu znalezienia błędu. Niezależnie od tego, czy tak ten atakujący go znalazł, następny na pewno to zrobi. Chociaż audyt wspomagany przez AI został przeprowadzony kilka tygodni przed kradzieżą, nie znalazł nic (potencjalnie z powodu możliwości modelu, potencjalnie z powodu specyficznej konstrukcji wyszukiwania). Od momentu rozpoczęcia ataku, badacze pokazali kilka modeli granicznych, które lokalizowały tę samą wadę w ciągu kilku minut z jednego polecenia. Kod był otwarty na przegląd ludzki przez pięć lat i nikt tego nie zauważył.
Coinkite przeniosło swoje oprogramowanie układowe z licencji na oprogramowanie wolne na warunki dostępności źródła, MIT z Klauzulą Commons, po tym, jak Foundation Devices użyło kodu w konkurencyjnym produkcie. Można było przeczytać źródło, ale nie zbudować na nim biznesu. Nic się nie zmieniło. Błąd istniał w kodzie, który maszyna mogła odczytać, niezależnie od tego, co pozwalała licencja; wszedł do drzewa, w rzeczywistości, w tym samym przepisaniu, które usunęło ostatni kod GPL. Zmiana licencji nie zwiększyła ochrony; jedynie zmieniła ekonomię znajdowania błędu.
W erze wysoko wykwalifikowanej sztucznej inteligencji wszystko, co jest dystrybuowane, jest czytelne lub wkrótce będzie. Usuń symbole z binarnego pliku, uruchom go przez dekompilator, a wyjdzie pseudo-C, które wita każdego, kto otworzył Ghidra: bezimienne zmienne, spłaszczony przepływ sterowania, funkcje oznaczone jako FUN_00401a20. Nieczytelne dla większości ludzi. Ta wysoka bariera dla ludzkiego zrozumienia była całym bezpieczeństwem „zamkniętego źródła”.
Skryptowany program nie ma innego wyboru, jak tylko mówić prawdę. Kod, który pozostaje zaszyfrowany, nie może działać. W momencie wykonania procesor musi otrzymać rzeczywiste instrukcje, więc cokolwiek program robi, przekazuje maszynie pełne i dokładne informacje o tym, jak to zrobić. Informacje są tam w kodzie maszynowym. Obfuskacja nie usuwa i nie może usunąć tych informacji.
Jeśli czytanie binarnego kodu wydaje się zbyt trudne do opanowania przez maszynę wkrótce, porównaj to z tym, co maszyny już robią w przypadku znacznie trudniejszych problemów. Czytanie binarnego kodu to analiza: każdy fakt, którego potrzebujesz, jest przed tobą, a praca polega na wydobywaniu. Wynalazek matematyczny to inny poziom trudności, ponieważ wymaga obiektu, którego nikt nigdy nie widział. O 02:19 UTC 20 lipca Levent Alpöge, matematyk pracujący z modelem Claude Fable 5 firmy Anthropic, opublikował kontrprzykład do hipotezy Jacobiana Kellera, problemu otwartego od 1939 roku, na tyle trudnego, że znajduje się na liście wyzwań Stephena Smale'a na XXI wiek. Pokolenia próbowały to rozwiązać. Dowód niezgodności to trzy wielomiany w trzech zmiennych. Lean zweryfikował to w ciągu kilku godzin, a jest na tyle krótki, że każdy może go potwierdzić w systemie algebry komputerowej w około minutę.
Hipoteza Jacobiana upadła w jedno popołudnie, podczas gdy pytający najwyraźniej oglądał finał Mistrzostw Świata FIFA. W maju model OpenAI obalił hipotezę jednostkowej odległości Erdősa, pytanie otwarte od 1946 roku; pod koniec lipca 30-letnia hipoteza teorii grafów upadła pod wpływem czterech poleceń; pomiędzy nimi pojawił się dowód niezgodności hipotezy Jacobiana oraz seria innych wyników, które utrzymywały się przez dekady.
Ustaw ten rytm obok skromnego zadania czytania kodu maszynowego, który już tam jest w Internecie. Dzisiejsze modele lepiej radzą sobie z kodem źródłowym i wyjściem dekompilatora niż z surowymi bajtami, więc całkowicie zamknięty binarny plik ma wąski margines. Ten margines to kosztowa przeszkoda, która eroduje w tempie, które obserwujesz wszędzie indziej. Zakładanie bezpieczeństwa na to, jak długo to potrwa, oznacza zakładanie przeciwko zegarowi, który tylko przyspiesza.
Ta sama zdolność, która znajduje twój błąd entropii, odczytuje twoją zastrzeżoną metodę. To jest cichsza ofiara, która wpływa na firmy, które nigdy nie myślały o sobie jako narażone na cokolwiek związane z otwartym źródłem. Tajemnica handlowa w dostarczonym oprogramowaniu zawsze była tylko niejasnością w garniturze. Prawo mówiło tak od tak dawna, jak istnieje prawo tajemnicy handlowej: inżynieria odwrotna produktu, który legalnie posiadasz, jest uczciwą grą, a zatem tajemnica przetrwa tylko tak długo, jak długo inżynieria odwrotna pozostaje kosztowna. Gdy koszt wydobycia spada do subskrypcji i monitu, tajemnica zawarta w kodzie, który przekazujesz swoim klientom, przestaje być tajemnicą. Twój sprytny algorytm, twój niedokumentowany format, twoja przewaga w binarnym: czytelne dla każdego, kto zechce spojrzeć, na osi czasu coraz częściej mierzonej w minutach.
Żadne z tego nie czyni oprogramowania open source bezpiecznym. Heartbleed ukrywał się w najczęściej używanej bibliotece TLS na świecie przez dwa lata, ponieważ widoczność bez finansowanej uwagi nic nie znajduje. Tylnie drzwi xz pokazały, że model otwartego wkładu sam w sobie jest powierzchnią ataku, przez którą cierpliwy przeciwnik może przejść z przyjazną twarzą i dwuletnimi dobrymi commitami. Podczas gdy otwartość kiedyś była tarczą, już nią nie jest. Co to kupuje, to recenzentów, którzy mają pozwolenie na przeglądanie, budowy, które mogą być niezależnie reprodukowane i weryfikowane, wyjście, gdy dostawca umiera lub się zmienia, oraz uznanie, że to wszystko się wydarzy, niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie. kupują recenzenci, którzy mają prawo do przeglądania, budowy, które mogą być niezależnie reprodukowane i weryfikowane, wyjście, gdy dostawca umiera lub się zmienia, oraz uznanie, że to wszystko się wydarzy, niezależnie od tego, czy ci się to podoba, czy nie.
Teraz musimy założyć, że każda linia wysłana będzie czytana przez kogoś, kto pragnie szkody, ponieważ tak będzie.Obrońca ma jedną strukturalną przewagę, której atakujący nigdy nie będzie miał: czas. Możesz przetestować te same modele graniczne na swoim kodzie przed wydaniem, w przestrzeni między commit a wysyłką, podczas gdy atakujący czeka na binarny plik, który jeszcze nie istnieje. Uczyń swoje kompilacje powtarzalnymi, aby były powiązane ze źródłem, a źródło mogło być sprawdzone. Projektuj tak, aby zawodzić w sposób zamknięty i utrzymuj zaufany rdzeń na tyle mały, aby jeden błąd nie mógł zniszczyć wszystkiego. W kontekście konkretnego biznesu przechowywania Bitcoina, ucz się lekcji, którą Coldcard naucza w czasie rzeczywistym: posiadanie entropii, której nie możesz sobie pozwolić na zgadnięcie, utrzymuj minimalny element zabezpieczający i za publikowanym interfejsem, oraz rozprzestrzeniaj swoje klucze w niezależnych implementacjach, aby żadne pojedyncze urządzenie i żaden błąd jednego dostawcy nie stanowiły całego twojego narażenia.
Dla Bitcoina stawki są bezlitosne w sposób, w jaki nie są nigdzie indziej, ponieważ sama wiedza o kluczach prywatnych daje posiadanie. Błąd entropii pozostawił trwałe blizny. Naprawienie generatora nic nie zmienia dla nasion, które już wyprodukował; słaba przestrzeń kluczy pozostaje podatna na atak na zawsze, a ujawnienie przekazuje atakującemu przepis. Już to widzieliśmy. Wrażliwość Milk Sad w narzędziu eksploracyjnym libbitcoin, bx, generowała klucze prywatne z wartości 32-bitowej, a atakujący opróżniali portfele, które produkowało, zanim wada została kiedykolwiek ujawniona. Atakujący mają własny harmonogram, zaproszeni czy nie. Dla pieniędzy, które nie mogą być odzyskane, „w końcu do znalezienia” jest synonimem „w końcu zniknięcia”.
Bitcoin nigdy nie ufał niejasności. Protokół jest otwarty, jego zasady mogą być sprawdzane przez każdego, a jego bezpieczeństwo opiera się nie na tajemnicach, ale na matematyce i zachętach, które są w pełni widoczne. Sprzęt i oprogramowanie, które budujemy wokół niego, zasługują na ten sam standard, ponieważ alternatywa nie jest już na stole. Wybór nigdy nie był otwarty lub zamknięty. Był zdyscyplinowany lub odsłonięty.
Szersza lekcja z tej sytuacji z Coldcardem jest taka, że posiadanie oprogramowania z zamkniętym kodem źródłowym jest jak posiadanie nasiona wygenerowanego przez uszkodzony Coldcard; wygląda dobrze, ale zasadniczo jest zbudowane na piasku. Każdy może przeczytać kod — jedyne pytanie, które pozostaje, to czy uznajesz ten fakt, czy ty i twoi użytkownicy nauczycie się tego tak, jak użytkownicy Coldcarda, jeden opróżniony adres na raz.
To jest gościnny post autorstwa Colina Crossmana, który jest producentem treści w Fedi. Wyrażone opinie są całkowicie jego własne i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy BTC Inc ani Bitcoin Magazine.
Ten post Zakończenie ery zamkniętego źródła jest bliskie: niejasność nigdy nie była bezpieczeństwem po raz pierwszy pojawił się w Bitcoin Magazine i jest napisany przez Colina Crossmana.
Źródło: BitcoinMagazine
