Donald Trump podpisał umowę z Iranem, która wstrzymuje niemal czteromiesięczną wojnę i ponownie otwiera Cieśninę Ormuz. Nowy dokument znacznie różni się od paktu nuklearnego zawartego przez Baracka Obamę w 2015 roku.
Umowa wprowadza 60-dniowy limit na wzbogacanie uranu, podczas gdy dyskusja na temat programu nuklearnego została przeniesiona do następnego etapu negocjacji. Co ważne, decyzja ta wyraźnie odbiega od Wspólnego Kompleksowego Planu Działania (JCPOA), z którego Trump wycofał się w 2018 roku.
Chcesz więcej ekskluzywnych wiadomości i analiz? Zapisz się do naszegokanału Telegram, omów wiadomości i podziel się swoimi myślami na temat dalszego rozwoju rynku na czacie!
Dwie umowy – przeciwne podejścia
JCPOA Obamy zjednoczył Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, Francję, Niemcy, Rosję, Chiny i Unię Europejską. W zamian za zweryfikowane ograniczenia w irańskim programie nuklearnym część sankcji na Teheran została zniesiona. Strategia opierała się na powściągliwości. Negocjatorzy dążyli do jasnych ograniczeń na co najmniej dziesięć lat.
Obama przedstawił umowę jako sposób na zyskanie czasu. Trump przedstawia swoje podejście jako drogę do głębszej zmiany.
Trump wybrał inne taktyki: wycofał USA z umowy w 2018 roku, wprowadził reżim maksymalnej presji i zgodził się na umowę dopiero po niedawnych atakach na Iran.
Główna różnica tkwi w sekwencji: Obama zaczął od dyplomacji, podczas gdy Trump postawił na presję ekonomiczną i militarną.
Media piszą o 60-dniowym reżimie wstrzymania wzbogacania uranu oraz umowie ramowej, która określa szczegóły transportu i przyszłych negocjatorów w temacie nuklearnym.
Umowy różnią się również skalą. Dokument Obamy liczył około 159 stron i był zaprojektowany na około dwa lata. Trump osiągnął porozumienie znacznie szybciej, przy mediacji Kataru i Pakistanu.
Źródło: BeInCrypto
