Czym jest StableCoin w kryptowalutach?

Kursy wymiany kryptowalut charakteryzują się niezwykle wysoką zmiennością, to znaczy, niezwykle dużymi fluktuacjami kursu. Ogranicza to znacznie wykorzystanie kryptowalut poza wąskim obszarem. W ciągu ostatnich 5 lat współczynnik zmienności ceny indeksu technologicznego Dow Jones, złota i Bitcoina wyniósł odpowiednio 28%, 6% i 123%. Dlatego Bitcoin, który często nazywany jest złotem przyszłości, na podstawie statystyk, wciąż jest dość daleko w swoich właściwościach inwestycyjnych od "bezpiecznej przystani", jaką jest złoto. StableCoin lub Stablecoiny, z drugiej strony, są bezpośrednio powiązane z ceną określonego aktywa, to znaczy, powiązane z rezerwami zwykłych walut lub towarów fizycznych, których kursy wymiany podlegają mniejszym fluktuacjom niż kursy typowych kryptowalut.

Termin StableCoin to ogólna nazwa dla kryptowalut, których wartość jest powiązana z stabilnym instrumentem fiat – na przykład z dolarem amerykańskim. Stablecoiny są mostem łączącym wartość niestabilnych aktywów Blockchain z bardziej stabilnymi instrumentami fiat. Inwestorzy dostrzegają atrakcyjność SC w tym, że taki instrument ma stabilność dolara amerykańskiego i wszystkie właściwości aktywa Blockchain. Korzystając z dolarów amerykańskich w systemie bankowym, pojawia się szereg trudności – przechodzenie przez procedury KYC, koszty transakcji, znaczny czas transferu i inne ograniczenia, które mogą nałożyć banki. Stable Coin powiązany z dolarem amerykańskim pozwala na uniknięcie tego wszystkiego – transakcja na blockchainie może być anonimowa, przeprowadzona w ciągu 15 sekund z niską opłatą.

Wszechświat aktywów Blockchain reprezentuje złożoną kombinację technologii, podczas gdy Stablecoin jest dość prostym instrumentem do zrozumienia. Zainteresowanie SC jest ważnym wskaźnikiem, który można ocenić jako wskaźnik zainteresowania aktywami Blockchain w ogóle. Uczestnicy rynku szukają punktu wejścia do branży i oczekiwanie zwracają uwagę na te projekty, które są najłatwiejsze do zrozumienia. Na początku 2019 roku istniało wiele czynników zniechęcających, które ograniczały rozwój branży aktywów Blockchain – polityka regulacyjna, ograniczony kapitał ludzki i nadmiar toksycznych projektów. Na tle ogólnego nacisku na branżę można zauważyć, jak szeroki zakres graczy, od najbardziej konserwatywnych po najbardziej radykalnych, wykazuje znaczące zainteresowanie aktywami Blockchain w formie Stable Coin. Łatwość użycia SC, która była kluczowym czynnikiem wzrostu takich instrumentów, jest wypierana przez inną logikę biznesową. Na poziomie biznesowym SC postrzegany jest jako instrument taniego finansowania, a z punktu widzenia państwa – jako instrument do tworzenia konkurencji z zdecentralizowanymi aktywami Blockchain.

Stablecoiny można podzielić na 3 główne klasy:
1) wspierane przez pieniądz fiducjarny lub towary – emitenci takich SC obiecują wymienić token na równowartość rzeczywistego aktywa na żądanie. W praktyce takie protokoły są trudne do uznania za bezpieczne – nie ma wiarygodnej praktyki prawnej chroniącej posiadaczy tokenów, a w niektórych przypadkach zasoby towarowe nie zostały jeszcze wydobyte;
2) stablecoiny, które wykorzystują inne aktywa Blockchain jako zabezpieczenie – takie protokoły można uznać za bardziej wiarygodne – zarządzanie jest realizowane na inteligentnych kontraktach i jest w pełni zdecentralizowane, a ryzyko kontrahenta jest wykluczone z systemu. Tę klasę SC trudno nazwać naprawdę stabilną, ponieważ jako aktywo bazowe używane są bardzo zmienne instrumenty;
3) protokoły zbudowane na podstawie tokenomiki – takie systemy nie wykorzystują zabezpieczenia w postaci rzeczywistego lub Blockchain aktywa, ale stosują mechanizm utrzymywania stabilności cen poprzez system zachęt i kar.

W tej chwili największym Stablecoinem pod względem wolumenu środków w obiegu jest USDTTether– 2 miliardy dolarów amerykańskich. Dziś zajmuje 7. pozycję wrankingu kryptowalut. Wśród negatywnych aspektów korzystania z USDT można zauważyć odmowę emitenta poddania się audytowi i weryfikacji dostępności niezbędnych rezerw, a także brak przejrzystości przy emisji nowych tokenów. Obecność scentralizowanego emitenta w strukturze protokołu USDT jest punktem awarii i stwarza znaczące ryzyko dla użytkowników.

Wśród drugiej klasy SC, największym protokołem pod względem zaangażowanych funduszy jest token wdrożony na podstawie Ethereum. Algorytm tworzenia tego Stablecoina wygląda następująco: wysyłanie Eth jako zabezpieczenia do inteligentnego kontraktu -> zamrażanie wysłanych tokenów -> wydawanie SC powiązanego z dolarem amerykańskim. Protokół umożliwia tworzenie zobowiązań dłużnych w inteligentnym kontrakcie z zabezpieczeniem w postaci tokenów Ethereum. Na zasadzie analogii do banków, system stosuje wskaźnik zabezpieczenia. Jeśli wskaźnik spadnie poniżej krytycznego poziomu, pozycja może zostać wysłana do likwidacji.

Ten protokół został uruchomiony w 2017 roku i jest jednym z pierwszych w swojej klasie, ale ma szereg wad:

1) mechanizm motywujący użytkowników do wydawania Stablecoinów jest ograniczony. Istnieją dwa bodźce – wydawanie SC i uzyskiwanie dźwigni finansowej poprzez zdecentralizowany mechanizm. Protokół nie zapewnia bezpośredniej motywacji w postaci opłat lub przepływu gotówki, które motywowałyby użytkowników do wydawania StableCoinów;

2) masa zabezpieczenia jest tworzona z aktywów lotnych, w związku z tym istnieje scenariusz, w którym korekta rynkowa prowadziłaby do likwidacji SC. W połowie stycznia 2019 roku w obiegu znajdowało się około 104 milionów tokenów Ethereum, z czego 1,8 miliona było zablokowanych jako zabezpieczenie dla protokołu SC. Spadek ceny tokena Ethereum wpłynął na stabilność protokołu, ale zdolność systemu do opierania się zewnętrznym wstrząsom okazała się znacznie wyższa, niż można było się spodziewać. W listopadzie 2018 roku, gdy cena tokena Ethereum zbliżała się do swojego lokalnego minimum w okolicach 100-120 dolarów amerykańskich, miały miejsce największe likwidacje pozycji na łączną kwotę około 95 tysięcy tokenów Ethereum, co stanowi około 5% całkowitej masy zabezpieczenia. Biorąc pod uwagę, że kurs Ethereum spadł ponad 12-krotnie, można powiedzieć, że wezwanie do uzupełnienia zabezpieczenia na poziomie 5% jest dobrym wskaźnikiem.

Całkowity wolumen wydanych Stablecoinów na połowę stycznia 2019 roku wyniósł 71,5 miliona dolarów amerykańskich. Średni poziom wskaźnika zabezpieczenia przez cały okres istnienia protokołu wynosił 300%, podczas gdy ten wskaźnik stabilnie utrzymuje się wokół tej wartości. Pomimo logicznych luk w konstrukcji protokołu, system bardzo efektywnie absorbuje zewnętrzne wstrząsy i pewnie utrzymuje kluczowe wskaźniki na dobrym poziomie. Taka sytuacja niekoniecznie wskazuje na udane wyniki rynkowe protokołu – system może otrzymywać zewnętrzne zastrzyki kapitałowe lub szczęśliwe połączenie wskaźników pozwoliło mu utrzymać stabilność w danym momencie. W porównaniu z wielkością rynku, wolumen kapitału w obiegu jest nadal nieznaczny – w takiej sytuacji wyciągane wnioski mogą być błędne.


Trzecia klasa Stablecoinów jest w fazie rozwoju i jeszcze nie zyskała wystarczająco szerokiej dystrybucji. Konstrukcja takich protokołów wygląda obiecująco; to właśnie ta klasa SC ma największe perspektywy, aby zająć dominującą pozycję na rynku. Na początku 2019 roku istniało łącznie około 50 znaczących projektów rozwijających Stable Coin. Oczekuje się, że taki instrument będzie cieszył się popytem w krótkim i średnim okresie.


Istnieje znaczne zapotrzebowanie na aktywa Blockchain, które nie podlegają nadmiernej zmienności i które można łatwo mierzyć w dolarach amerykańskich. Najjaśniejsze projekty w segmencie StableCoin mają bardzo wysoką atrakcyjność inwestycyjną. W dłuższej perspektywie aktywa Blockchain mogą konkurować z aktywami fiat, ich cena będzie znacznie bardziej stabilna, a potrzeba dodatkowych instrumentów do stabilizacji pozycji zniknie.