List Samourai nr 7: notatki od środka

Bitcoin Magazine

List Samourai #7: Notatki zza krat

Drogi Czytelniku,

Minęło wiele miesięcy, odkąd ostatnio do Ciebie pisałem. Jednym z powodów było to, że większość czerwca i część lipca spędziłem w drodze z FPC Morgantown do FCI McKean — oddalonych od siebie o cztery godziny jazdy. Przez większą część tego czasu nie miałem dostępu do długopisu, papieru, znaczków ani prymitywnego systemu poczty elektronicznej, którego używam do wysyłania tych listów.

Drugim powodem, dla którego tak długo nie pisałem, jest to, że kiedy w końcu dotarłem na miejsce, byłem tak wstrząśnięty całą tą gehenną, że potrzebowałem czasu, żeby ochłonąć i przetrawić traumę trwającej miesiąc podróży w konwoju więziennym.

Sześć dni po przyjeździe do FCI McKean w końcu przyłożyłem długopis do papieru, żeby opisać tę podróż, ale wyszedł z tego raczej potok traumatycznych wspomnień niż list — pomagał mi uporać się z absolutnie najgorszymi 30 dniami mojego życia. Postanowiłem na chwilę odłożyć ten list i dać sobie trochę czasu, zanim go wyślę. Powoli przyzwyczajam się do życia tutaj, w McKean, i w odpowiednim czasie opowiem Wam o tym miejscu, ale w tym liście chcę wrócić do początku czerwca.

Chcę opisać cały proces transportu i wyjaśnić, jak to, co miało być szybką, czterogodzinną podróżą samochodem, zamieniło się w 30 dni, dwa loty transkontynentalne, trzykilkugodzinne przejazdy autobusem, współwięźnia odsiadującego wyrok za morderstwo oraz współwięźnia, który nie przestawał srać (wolałem mordercę). Ze względu na długość ten list prawdopodobnie zostanie opublikowany w dwóch częściach. Dziękuję, że nadal czytacie i mnie wspieracie.

“W końcu zabrałem się do spisania […] absolutnie najgorszych 30 dni w moim życiu.”

5 czerwca powiedziano mi, że zostanę przeniesiony z FPC Morgantown do programu leczenia uzależnienia od narkotyków i alkoholu. Pomyślne ukończenie programu (który trwa około 9–10 miesięcy) daje rok skrócenia wyroku, więc wydaje się, że warto znieść niedogodności związane z przeprowadzką, by w nim uczestniczyć.

Ze względów bezpieczeństwa nie mówią ci, kiedy wyjedziesz ani dokąd trafisz. Podczas transportu pod nadzorem BOP prawie zawsze wsadzają cię do samolotu pilotowanego i obsługiwanego przez U.S. Marshals, który zabiera cię do ośrodka tranzytowego BOP w Oklahoma City. Po kilku dniach w Oklahomie ponownie wsadzą cię do samolotu i przewiozą do miejsca docelowego. Z rozmów z innymi wynikało, że tranzyt potrwa 1–2 tygodnie.

Słyszałem też, że przewiezienie więźnia przez Oklahomę kosztuje około 10 000 dolarów. Uznałem, że skoro mam najniższy poziom zabezpieczenia, spędziłem prawie dwa lata na zwolnieniu przedprocesowym, sam zgłosiłem się do odbycia kary i od czasu osadzenia nie miałem żadnych raportów o incydentach, to dobrze nadawałbym się do czegoś, co nazywa się przepustką na transfer — czyli sytuacji, w której na własny koszt samodzielnie dotarłbym do nowego zakładu karnego.

5 czerwca złożyłem oficjalny wniosek o przepustkę na transfer. 8 czerwca odrzucono go bez wyjaśnienia. Miałem odbyć transport tranzytowy — nie było innego wyjścia.

10 czerwca o 6:00 rano wezwano mnie do oddziału przyjęć i zwolnień (R&D). Choć wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem, miałem właśnie wyruszyć w miesięczny gorączkowy koszmar, który miał mnie zaprowadzić do dwóch różnych aresztów, do cel dzielonych z mordercami, za kraty, gdzie przez 23 godziny na dobę przebywałem w zamknięciu, i nie tylko. 

Wyjście przez R&D wygląda niemal tak samo jak moje przybycie. Rozebrano mnie do naga, przeszukano i wydano mi źle dopasowany zestaw ubrań: spodnie khaki z gumką w pasie, brązową bawełnianą koszulę, znoszone bokserki, niepasujące do siebie skarpetki i wsuwane niebieskie płócienne buty. 

Umieszczono mnie w celi przejściowej, podczas gdy pozostali osadzeni przewożeni tego dnia przechodzili tę samą procedurę. Tego dnia z Morgantown przewożono nas sześcioro. Ustawiono nas w szeregu i po kolei wywoływano do przodu, żeby funkcjonariusz mógł zapiąć nam kajdany na kostkach i kajdanki na nadgarstkach. 

Gdy byliśmy już zakuci w kajdanki i kajdany, funkcjonariusz owijał nam wokół pasa łańcuch i przypinał do niego kajdanki. W rezultacie nie mogliśmy unieść rąk dużo wyżej niż do pasa, a chodzić dało się tylko krótkimi, bolesnymi, szurającymi krokami. Wręczono nam brązową papierową torbę ze „śniadaniem” (chlebem, masłem orzechowym i mortadelą), a następnie eskortowano do czekającego autobusu. 

“Ustawiono nas w szeregu i po kolei wywoływano do przodu, żeby funkcjonariusz mógł zapiąć nam kajdany na kostkach i kajdanki na nadgarstkach.”

Autobus był czymś pomiędzy żółtym autobusem szkolnym a autokarem (w stylu Greyhounda lub National Express) i już jechali nim więźniowie z innych zakładów karnych w okolicy. Byli tam faceci ze wszystkich poziomów bezpieczeństwa. Niektórzy odsiadywali po 20 lat i jechali z „pudła” (więzienia federalnego), inni, tak jak ja, odbywali krótkie wyroki i jechali do obozu o minimalnym rygorze.

Na ogół w autobusie panowała przyjazna atmosfera. Większość facetów z USP interesowała się tym, jak wygląda obóz i ile kosztuje przemyt, taki jak e-papierosy czy telefony. Z przodu autobusu, za metalową kratą, siedzieli kierowca i trzech uzbrojonych po zęby funkcjonariuszy. Wszyscy mieli na sobie kamizelki antyprzebiciowe i nosili broń krótką oraz długą.

Kiedy wyjeżdżaliśmy z Morgantown, nie mogłem się doczekać, żeby oglądać przesuwające się za oknem widoki. Po raz pierwszy od sześciu miesięcy miałem okazję zobaczyć świat na zewnątrz. Chłonąłem wszystko, co widziałem. Przyczepowy park, podupadłą stację benzynową, sklep XXX — wszystko mnie fascynowało. Po mniej więcej godzinie jazdy autobus nagle zjechał z autostrady i zatrzymał się przy wąskiej drodze. Po 20 minutach pracy silnika na biegu jałowym zauważyłem, że jeden z funkcjonariuszy wraca do autobusu z torbą ciastek z Tudor’s Biscuit World — instytucji Zachodniej Wirginii.

Zostaliśmy na poboczu, podczas gdy kolejni funkcjonariusze, jeden po drugim, szli kupić sobie śniadanie. Zajęło im to ponad godzinę. Pomyślałem, że śniadanie brzmi kusząco, ale chleb wypadł mi z torby na podłogę. Śniadanie musiało poczekać. Ledwie znów ruszyliśmy w drogę, a już nagle ponownie zjechaliśmy na bok. Tym razem każdy funkcjonariusz, jeden po drugim, wchodził na stację benzynową, żeby kupić papierosy i napoje energetyczne. 

Metal kajdan zaczynał wrzynać mi się w kostki, nadgarstki łapały skurcze, a bębenki w uszach miałem kompletnie zrujnowane. Wielu już o tym mówiło, ale jedną rzeczą, którą naprawdę pamięta się z więziennego autobusu, jest to, jak niewiarygodnie głośno w nim jest. Po każdym wyboju na drodze rozbrzmiewa symfonia brzęczącego metalu. Więźniowie z przodu autobusu rozmawiają na cały głos ze znajomymi siedzącymi aż na samym końcu. Przez całą podróż hałas sięga maksimum. 

Po około pięciu godzinach dotarliśmy na regionalne lotnisko Greenbriar Valley. Z boku pasa startowego stało zaparkowanych kilka innych więziennych autobusów. Przez następną godzinę mniej więcej z innych autobusów wysiadały całe parady funkcjonariuszy, którzy wchodzili do naszego i wykrzykiwali kolejne nazwiska. Braliśmy udział w wielkiej grze w muzyczne krzesła, a ja przez krótką chwilę modliłem się, żebym został wywołany do innego autobusu i wysłany prosto do mojego obozu, z pominięciem darmowego lotu do Oklahomy. 

W końcu ta zabawa w krzesełka dobiegła końca i kazano nam wysiąść z autobusu, po czym skierowano nas do szeregu oczekujących amerykańskich marshali stojących przed zwykłym, białym samolotem, ozdobionym jedynie małą amerykańską flagą na stateczniku pionowym.

Marshal przeszukał mnie, sprawdził mi usta i stopy, a następnie kazał mi ustawić się w szeregu i czekać przy przodzie samolotu, pod kokpitem. Na pasie startowym stłoczyli nas ciasno — co najmniej 10 rzędów więźniów, po 10 mężczyzn w każdym. Patrzyliśmy, jak więźniowie wysiadają z samolotu i wsiadają do autobusów, z których przed chwilą wysiedliśmy.

Cała ta operacja musiała być logistycznym koszmarem dla ludzi z Federalnego Biura Więziennictwa i zdziwiło mnie, jak sprawnie wszystko przebiegało. Nie działo się to bynajmniej szybko, ale mogło być znacznie gorzej. W końcu kazano mi niezdarnie wspiąć się po schodkach i wejść na pokład samolotu. Czułem się jak Joe Biden, zanim poleciał w górę po schodach.

Jakie to byłoby żenujące, gdybym wyłożył się na oczach wszystkich skazańców. Udało mi się wejść na górę bez kompromitacji. Na pokładzie stewardessy zastąpili marshale z wydziału operacji lotniczych, choć tak naprawdę trudno było dostrzec różnicę w zachowaniu między stewardesą Delty zaganiającą bandę grubasów w dresach a amerykańskim marshalem zaganiającym bandę więźniów. Zgodnie z poleceniami marshalów zajmowaliśmy miejsca w każdym rzędzie, zaczynając od tyłu.

Siedziałem przy oknie. Facet obok mnie miał całkiem niezły tatuaż pokrywający całą twarz i powiedział, że odsiaduje już 15 lat, a z USP wyrzucono go za bójkę. Powiedziałem mu, że jadę do obozu więziennego i siedzę od 6 miesięcy. Potem nie miał mi już nic do powiedzenia.

“To był pierwszy od 6 miesięcy przedsmak świata na zewnątrz.“

Samolot zdecydowanie najlepsze dni miał już za sobą — wyglądał, jakby pochodził z czasów zimnej wojny. Naklejki, które zwykle pokrywają powierzchnie samolotów i informują, że nie wolno palić albo gdzie znaleźć kamizelkę ratunkową w nagłym wypadku — nie wyjaśniono, jak dokładnie założyć tę kamizelkę, będąc skuty i skrępowany — były po niemiecku i rosyjsku. Skąd, do cholery, wzięli tę maszynę?

Więźniowie zajmowali dwie trzecie samolotu. Przednią jedną trzecią zajmowali sami US Marshals — było ich co najmniej 30. Samolot wystartował i ruszyliśmy w drogę do Oklahoma City. Po mniej więcej godzinie funkcjonariusz Air Marshal, robiąc, co mógł, by naśladować ponurą stewardesę Delta, rzucił w nas torbę z lunchem. To był drugi — ale nie ostatni — lunch w papierowej torbie, zawierający 4 kromki chleba, saszetkę masła orzechowego, dwa plastry indyka i małą paczkę ciastek („Cream 4 Fun”, klasyk BOP, który nawet w mojej rozpaczliwej sytuacji wywołał u mnie dziecinny chichot).

Miałem już serdecznie dość tej tłustej masła orzechowego BOP, więc z ulgą oddałem je osobie z tatuażem na twarzy siedzącej obok mnie. Zabrałem się za przygotowanie kanapki z indykiem — zadanie niełatwe ze względu na kajdanki i ograniczoną swobodę ruchów. Chleb był lodowaty, a indyk zamarznięty na kość. Zdrapałem wierzchnią warstwę lodu z plasterków mięsa i włożyłem je między kromki, które zdążyły już rozmięknąć, ale nadal były lodowate. Ugryzłem kanapkę i uznałem, że nie przepadam za kanapkami z indykiem w formie lodowego lizaka. Na lunch musiał wystarczyć Cream 4 Fun.

Byłem wdzięczny za małą butelkę wody, którą nam rozdano, ale niezbyt mnie ucieszyło, gdy wylałem większość na przód ubrania, wyginając się, żeby odkręcić zakrętkę. Niedługo po lunchu marszałek przeszedł wzdłuż rzędów i zapytał, czy ktoś potrzebuje skorzystać z toalety. Większość osób potrzebowała, więc reszta lotu upłynęła na przepychaniu się i przeciskaniu do łazienki i z powrotem. Odmówiłem, woląc wytrzymać, ale dżentelmen po drugiej stronie przejścia oznajmił całemu samolotowi, że musi iść się wysrać — deklaracja ta wywołała spore poruszenie i debatę.

Gdy zbliżaliśmy się do Oklahoma City, pilot odezwał się przez interkom, żeby poinformować nas, że w Oklahoma City jest piękny, słoneczny dzień i przyjemne 31 stopni. Nie wspomniał, że przez cały pobyt w FTC Oklahoma City żadne z nas nie zobaczy słońca.

Wylądowaliśmy na lotnisku OKC i minęliśmy główny terminal, kierując się ku przysadzistemu, brązowemu betonowemu budynkowi o jakieś sześć pięter wysokiemu. Po tym, co wydawało się wiecznością, wysadzano nas z samolotu rząd po rzędzie, przez rękaw prosto do lotniennego więzienia.

Prowadzeni gęsiego, przeszliśmy przez szpaler funkcjonariuszy federalnych, którzy na szczęście zdjęli nam kajdanki i pęta, ponownie przeszukali nam usta i stopy, a potem skierowali nas do ciemnej, betonowej celi, gdzie upchnięto nas ciasno jak sardynki w puszce. W rogu pomieszczenia stał pojedynczy element ze stali nierdzewnej, łączący toaletę, umywalkę i poidełko.

Źródło: BitcoinMagazine