Gdzie naprawdę znajdują się dolary Ameryki Łacińskiej?

Debata w Waszyngtonie na temat stablecoinów dotyczy ich cech: kto może je emitować, jakie aktywa muszą stanowić ich zabezpieczenie i jak są audytowane. Rezerwa Federalna, amerykański bank centralny, oraz OCC, organ nadzorujący krajowe banki w Stanach Zjednoczonych, nie mogą po prostu uznać, że token jest wart jednego dolara; muszą kontrolować, kto może złożyć taką obietnicę.

Ponieważ token powiązany z dolarem jest w istocie reprezentacją własnej waluty tego kraju.

Ameryka Łacińska reguluje coś strukturalnie odmiennego: dostęp do waluty, nad którą żaden z jej rządów nie sprawuje kontroli. Dla oszczędzającego w Buenos Aires, Bogocie czy Meksyku to, czy token stojący za jego oszczędnościami to USDC, USDT, czy cokolwiek innego, co wygra tę rywalizację, ma niewielkie znaczenie — o ile utrzymuje powiązanie z dolarem, a jego depozytariusz jest wypłacalny.

Ta asymetria wyjaśnia błąd, do którego regionalni regulatorzy wciąż się zbliżają: przenoszenie na lokalny grunt waszyngtońskiej debaty o wymogach wobec emitentów, choć tutejszy problem jest inny i trudniejszy.

Prawdziwe pytanie nie brzmi, który stablecoin zwycięży. Chodzi o to, gdzie powinny znajdować się dolary stanowiące jego zabezpieczenie.

Dolary za granicą stają się problemem krajowej polityki

Dolar na rachunku rezerwowym w Nowym Jorku pełni na ekranie użytkownika taką samą funkcję jak dolar na rachunku rezerwowym w Buenos Aires czy São Paulo. Jednak dla regulatora w regionie, w którym twarda waluta od dziesięcioleci jest najrzadszym zasobem państwa, te dwa dolary nie są równoważne. Jeden jest dostępny dla lokalnego systemu finansowego w sytuacji kryzysowej. Drugi — nie.

Argentyna pozostaje najbardziej zdolaryzowanym rynkiem kryptowalut na świecie pod względem udziału w wolumenie, ale to zjawisko ma charakter regionalny: w Brazylii wolumen instytucjonalnych transakcji stablecoinami wzrósł z 5% lokalnych przepływów kryptowalutowych w 2024 r. do 84% w 2025 r., a Senat Meksyku debatuje obecnie nad projektem ustawy regulującej stablecoiny powiązane z peso. 

Rosnący odsetek dolarów należących do gospodarstw domowych i firm, ulokowanych w instrumentach dostępnych wyłącznie za granicą, prędzej czy później zacznie wyglądać na problem polityczny, który warto rozwiązać, a nie na rynkowy rezultat, na który można tylko wzruszyć ramionami.

Czy Ameryka Łacińska powinna ściągnąć część tych dolarów z powrotem do kraju?

To już nie tylko teoria. W lipcu kenijskie Ministerstwo Skarbu zaproponowało, by emitenci stablecoinów mieli obowiązek przechowywać co najmniej 30 procent środków klientów w bankach zarejestrowanych w kraju. Żaden latynoamerykański regulator nie wysunął dotąd podobnej propozycji, ale stojąca za kenijskim przepisem logika — chroniczny niedobór dolarów i system finansowy próbujący odzyskać choć część kontroli nad przepływami, którym nie jest już w stanie zapobiec — jest być może bardziej aktualna w Argentynie lub Wenezueli niż w Kenii. Zdziwiłbym się, gdyby w ministerstwach finansów regionu nikt nie szkicował już podobnego rozwiązania.

Nie sądzę, żeby była to łatwa decyzja. Żadne z dotychczasowych rozwiązań w regionie — ani argentyński system PSAV, ani brazylijskie przepisy obowiązujące od lutego, ani projekt ustawy w Senacie Meksyku — nie próbowało jeszcze rozwiązać tego problemu, a jedną z ich niedocenianych zalet jest właśnie to, że tego nie zrobiły. 

Moim zdaniem: nakaz utrzymywania lokalnych rezerw rozbiłby płynność, która dziś skupia się niemal wyłącznie w USDT i USDC, pozbawiłby instrumenty zabezpieczone krajowo wymienialności, dzięki której są przydatne w przekazach pieniężnych, i prawdopodobnie skierowałby popyt ku nieuregulowanym kanałom zamiast ku tym zgodnym z przepisami. To niweczyłoby cel tej regulacji.

Warto dążyć do innego rozwiązania: współistnienia instrumentów dolarowych z rezerwami utrzymywanymi lokalnie i za granicą, działających pod nadzorem i swobodnie wymienialnych między sobą, tak by użytkownicy mogli zdecydować, gdzie przechowują swoje dolary. 

To, czy region pójdzie tą drogą, czy też — gdy nie da się już ignorować dolaryzacji — domyślnie sięgnie po bardziej toporne narzędzie Kenii, przesądzi o tym, jaka część oszczędności dolarowych Ameryki Łacińskiej pozostanie w nadzorowanym systemie, a jaka zacznie szukać wyjścia.

Źródło: BeInCrypto