Jaka jest najlepsza waluta do oszczędzania? 55-letni test pokazuje trzy opcje

Nie ma jednej najlepszej waluty dla każdego rodzaju oszczędzania. Nasze badania wykazały trzy aktywa z trzema różnymi zadaniami: dolar amerykański dla płynności, złoto dla długoterminowego ubezpieczenia i Bitcoin dla wysokiego ryzyka z potencjałem zysku.

Frank szwajcarski był najsilniejszą walutą emitowaną przez rząd w badaniu. Jednak nawet frank nie zdołał pokonać inflacji w USA w większości długich okresów trzymania. Złoto częściej chroniło siłę nabywczą, podczas gdy Bitcoin przynosił znacznie wyższe zwroty w swojej znacznie krótszej historii i obciążał inwestorów powtarzającymi się załamaniami.

Główna lekcja jest prosta. Oszczędzający najpierw musi zdecydować, co pieniądze mają robić. Gotówka na rachunki za następny miesiąc ma inne zadanie niż majątek, który ma trwać przez dziesięciolecia.

Co oznacza „Najlepsza waluta” w tym badaniu

Ludzie często używają waluty, gotówki, i oszczędności tak, jakby oznaczały to samo. Tak nie jest.

W tym badaniu „pieniądz” obejmuje siedem walut wydanych przez rząd, złoto i Bitcoin. Siedem walut to dolar amerykański, euro, funt brytyjski, frank szwajcarski, dolar singapurski, jen japoński i juan chiński.

Złoto i Bitcoin nie są codziennymi walutami dla większości ludzi. Uwzględniliśmy je, ponieważ oszczędzający używają obu jako alternatyw dla pieniędzy rządowych i ponieważ żaden z nich nie ma centralnego emitenta, który mógłby w dowolnym momencie zwiększyć podaż.

Badanie oceniło każdą formę pieniądza według czterech praktycznych pytań. Czy utrzymał swoją wartość w czasie? Czy oszczędzający mógł go sprzedać lub użyć w czasie kryzysu? Jak poważne były straty po drodze? Czy właściciel mógł go przenieść i kontrolować bez całkowitego polegania na jednej instytucji?

To daje szerszą odpowiedź niż prosta tabela kursów wymiany. Waluta może być stabilna i nadal tracić siłę nabywczą. Aktywo może przynieść dużą stopę zwrotu i nadal być nieodpowiednie do oszczędności na nagłe wypadki.

Jak przeprowadzono badania

Przeprowadziliśmy trzy testy zwrotu, a następnie zbudowaliśmy siedmioelementową kartę wyników. Wszystkie dane wykorzystują informacje dostępne do 10 lipca 2026 roku. Wykresy opierają się na obliczeniach BeInCrypto Research, korzystając z danych London Bullion Market Association, US Bureau of Labor Statistics, serii kursów wymiany Federal Reserve H.10, danych rezerw MFW, World Gold Council, RWA.xyz i CoinGecko. Poszczególne roszczenia są powiązane z źródłami wspierającymi w tekście.

Test 1: Co się stało z 100 dolarami od 1971 roku?

Pierwszy test zaczyna się w 1971 roku, kiedy Stany Zjednoczone zakończyły wymienialność dolara na złoto. Ta zmiana oznaczała początek nowoczesnego systemu swobodnie pływających walut emitowanych przez rządy.

Zapytaliśmy, co się stało, jeśli oszczędzający zamienił 100 dolarów na każdą dostępną formę pieniędzy w 1971 roku i trzymał to do daty zakończenia badania. Następnie przetłumaczyliśmy ostateczną wartość z powrotem na dolary amerykańskie.

Obok tych zwrotów, narysowaliśmy linię inflacji, używając amerykańskiego wskaźnika cen konsumpcyjnych. Pokazuje, ile 100 dolarów musiało stać się, aby kupić ten sam szeroki koszyk dóbr i usług. Do lipca 2026 roku odpowiedź wynosiła około 815 dolarów.

Test mierzy same pieniądze. Wyklucza odsetki bankowe, zyski z obligacji, koszty przechowywania złota, opłaty transakcyjne, podatki i inne dochody lub wydatki. Dolar, w związku z tym, pozostaje nominalnie 100 dolarów przez cały wykres, mimo że jego siła nabywcza spada.

Ten wybór ma znaczenie. Oszczędzający, który trzymał bony skarbowe lub konto płacące odsetki, miałby lepsze wyniki niż ktoś trzymający banknoty. Ta sama zasada dotyczy odsetek uzyskanych z depozytów w innych walutach.

Test 2: Wspólny punkt wyjścia w 2013 roku

Cztery z dziewięciu aktywów nie mogły przejść pełnego testu z 1971 roku. Bitcoin i euro nie istniały. Chiński juan nie był swobodnie wymienialny, a porównywalne dane dotyczące dolara singapurskiego zaczynają się później.

Dlatego powtórzyliśmy ćwiczenie od końca 2013 roku. To dało wszystkim dziewięciu aktywom tę samą datę początkową i pozwoliło Bitcoinowi na zakończenie przynajmniej jednego pełnego 10-letniego okresu posiadania.

W teście, $100 musiało stać się $144, aby dopasować się do inflacji w USA. Bitcoin osiągnął $8,381, a złoto $342.

Frank szwajcarski zakończył na poziomie $110 i był jedyną walutą fiducjarną, która pokonała dolara, chociaż nadal nie osiągnęła celu inflacyjnego.

Test 3: Pięcioletnie i dziesięcioletnie okresy próbne

Pojedyncza data rozpoczęcia może faworyzować lub karać aktywa. Ktoś, kto kupił złoto blisko jego szczytu w 1980 roku, miał zupełnie inne doświadczenia niż ktoś, kto kupił je w 2001 roku.

Aby zredukować problem związany z datą rozpoczęcia, przetestowaliśmy każdy dostępny pięcioletni i dziesięcioletni okres posiadania w rocznych krokach. Okno dziesięcioletnie zaczynające się w 1971 roku było jedną obserwacją. Następne zaczynało się w 1972 roku, potem 1973, i tak dalej.

Dla każdego okna zadaliśmy pytanie tak lub nie: czy pieniądze rosły szybciej niż inflacja w USA? Ostateczny procent to udział okien, w których to się udało.

Bitcoin pokonał inflację we wszystkich czterech dostępnych dziesięcioletnich oknach. Ten doskonały wynik pochodzi z krótkiej i korzystnej próbki. Złoto odniosło sukces w 59% dziesięcioletnich okien. Frank szwajcarski osiągnął 22%, jen 24%, a gotówka w funtach i dolarach zarejestrowała 0%.

Siedmioczęściowa karta wyników

Zyski opowiadają tylko część historii. Oceniliśmy również każde aktywo w skali od 1, czyli słabe, do 5, czyli mocne, w siedmiu cechach: dyscyplina podaży, płynność rynku, zaufanie, ochrona przed inflacją, zachowanie w czasie kryzysów, przenośność i stabilność cen.

Wyniki łączą dane rynkowe z oceną redakcyjną. Stanowią one ramy do porównywania różnych ryzyk, a nie prognozę cenową ani obietnicę przyszłych wyników.

Frank szwajcarski uzyskał najwyższy surowy wynik wynoszący 30 na 35. Złoto zajęło drugie miejsce z wynikiem 28. Dolar amerykański i dolar singapurski uzyskały 27.

Jednak sama suma nie decyduje o ostatecznym wyborze. Dwa aktywa mogą uzyskać podobne wyniki, wykonując tę samą pracę. Użyteczna kombinacja potrzebuje aktywów, których mocne strony pokrywają różne słabości.

Koszt zmienności

Porównaliśmy roczne zwroty w dolarach amerykańskich z najgorszym spadkiem wartości każdego aktywa od szczytu do dołka w latach 2014-2026. Spadek od szczytu do dołka, lub spadek, mierzy, jak daleko aktywo spadło, zanim zaczęło się odbudowywać.

W tym wykresie krótkoterminowe bony skarbowe USA działają jako realistyczny niskoryzykowny odpowiednik gotówki w dolarach. To różni się od założenia o zerowym oprocentowaniu gotówki w długoterminowych testach walutowych, a wykres oznacza tę zmianę.

Wynik wyraźnie pokazuje kompromis. Aktywa z małymi spadkami cen zazwyczaj generowały niskie zwroty. Bitcoin przyniósł największy zwrot i największą stratę.

Trzy aktywa, które przetrwały test

Ostatnia trójka nie zajęła pierwszego miejsca w każdej kategorii. Przetrwali, ponieważ każdy z nich rozwiązuje inny problem oszczędnościowy.

1. Dolar amerykański: Pieniądz operacyjny

Dolar pozostaje główną walutą rezerwową na świecie. Banki centralne go posiadają, firmy się nim zadłużają, a duża część globalnego handlu jest wyceniana lub rozliczana za jego pomocą.

Stanowił 56,9% ujawnionych rezerw walutowych na dzień zakończenia badania. Ta sieć tworzy stały popyt i nadaje rynkom dolarowym niezrównaną głębokość.

Jest to szczególnie ważne w czasie paniki. Pożyczkobiorcy i inwestorzy często potrzebują dolarów, aby spłacić długi lub zaspokoić pilne zobowiązania, więc popyt może wzrosnąć nawet wtedy, gdy kryzys rozpoczął się w Stanach Zjednoczonych.

Dla oszczędzającego oznacza to, że dolar jest łatwy do kupienia, sprzedania, przelania i wydania w wielu krajach. Ułatwia to również korzystanie z gotówki w dolarach lub krótkoterminowych obligacji rządu USA w sytuacjach awaryjnych.

Słabość dolara to siła nabywcza

Ten sam dolar, który dobrze sprawdzał się w czasie kryzysów, źle wypadł jako 55-letni magazyn wartości. Pozostał na poziomie 100 dolarów w wartościach nominalnych, podczas gdy próg inflacji wzrósł do 815 dolarów.

Od 2013 roku gotówka w dolarach straciła około 30% swojej siły nabywczej w USA. Odsetki mogą zrekompensować część tej straty, ale wynik zależy od stopy procentowej oraz podatku nałożonego na odsetki.

Globalny udział dolara również spadł. Stanowił około 71% ujawnionych rezerw w 1999 roku, w porównaniu do 56,9% w badaniu.

Spadek był stopniowy. Żaden pojedynczy konkurencyjny waluta go nie zastąpiła. Banki centralne rozproszyły część swoich rezerw w złoto i mniejsze waluty.

Dług i sankcje zwiększają ryzyko długoterminowe

Dług federalny USA wynosił blisko 120% rocznej produkcji gospodarczej. Wyższy dług nie powoduje automatycznie kryzysu walutowego, ale może ograniczać wybór polityki i zwiększać presję na tolerowanie inflacji.

Zamrożenie około 300 miliardów dolarów rezerw rosyjskiego banku centralnego po inwazji na Ukrainę ujawniło inne ryzyko. Aktywa w dolarach przechowywane przez banki i powierników mogą być blokowane przez rządy.

Ta lekcja ma największe znaczenie dla państw i podmiotów objętych sankcjami, ale wyjaśnia również, dlaczego niektóre banki centralne zwiększyły swoje zasoby złota. Złoto przechowywane bezpośrednio nie zależy od systemu płatniczego innego kraju.

Finanse cyfrowe rozszerzają zasięg dolara

Stablecoiny i tokenizowane produkty skarbowe USA przeniosły dolara na sieci blockchain. Na dzień graniczny rynek obejmował setki miliardów dolarów w stablecoinach powiązanych z dolarem oraz około 15 miliardów dolarów w tokenizowanych obligacjach skarbowych.

Te produkty dodają nowe trasy rozliczeniowe. Nadal zależą od aktywów w dolarach i dlatego rozszerzają system dolara, a nie go zastępują.

Wyrok: Dolar pozostaje najsilniejszym wyborem dla płynności i zobowiązań krótkoterminowych. Sam cash jest słabą długoterminową osłoną przed inflacją.

2. Złoto: Długoterminowe Ubezpieczenie

Złoto przyniosło najsilniejszy wynik w ciągu 55 lat. Nominalna inwestycja w wysokości 100 dolarów wzrosła do 9 436 dolarów, znacznie powyżej linii inflacyjnej wynoszącej 815 dolarów.

Jego przewaga jest prosta. Żaden rząd nie emituje złota, a żaden bank centralny nie może stworzyć więcej złota na podstawie decyzji politycznej. Ma również długi globalny rynek i brak emitującego rządu, który mógłby zbankrutować.

Złoto zatem chroni przed innym ryzykiem niż gotówka w dolarach. Może przynieść korzyści, gdy inwestorzy tracą zaufanie do walut, długu publicznego lub instytucji finansowych.

Złoto nie chroniło oszczędzających przez cały czas

Długoterminowy zwrot ukrywa długie okresy rozczarowania. Złoto pokonało inflację w USA w 59% przypadków w 10-letnich oknach, co oznacza, że nie udało się to w około czterech na dziesięć.

Najgorszy 10-letni okres stracił około 8,3% rocznie po uwzględnieniu inflacji. Nabywca w pobliżu szczytu w 1980 roku czekał następnie około dwóch dekad na trwałe odbicie.

W przeciwieństwie do tego, ostatni 10-letni okres złota przyniósł około 10% rocznie po uwzględnieniu inflacji. Była to najsilniejsza dekada od 2011 roku.

Obecny wzrost jest szeroki, nie tylko historią dolara

Złoto osiągnęło rekordy w dolarach, euro, funtach, jenach i juanach. Gdy ten sam aktyw wzrasta w stosunku do kilku głównych walut, ruch ten odzwierciedla obawy dotyczące pieniędzy rządowych w szerszym kontekście.

Ten wzór jest jednym z powodów, dla których opisujemy złoto jako ubezpieczenie. Może reagować na ryzyka, które wpływają na kilka krajów jednocześnie.

Banki centralne kupiły 863 tony złota w 2025 roku. Był to czwarty z rzędu rok wyjątkowo silnego popytu oficjalnego.

Te zakupy nie gwarantują dalszych wzrostów cen. Pokazują jednak, że menedżerowie rezerw narodowych coraz częściej korzystają ze złota obok obligacji rządowych.

Przechowywanie to główna praktyczna słabość złota

Fizyczne złoto jest ciężkie, kosztowne do zabezpieczenia i trudne do przenoszenia w dużych ilościach. Złoto przechowywane przez fundusz lub bank jest łatwiejsze do handlu, ale oszczędzający wtedy zależy od powiernika.

Rządy również w przeszłości ograniczały prywatną własność. Stany Zjednoczone ostro ograniczyły prywatną własność złota monetarnego od 1933 roku do lat 70.

Źródło: BeInCrypto